U bent hier
Home > Nieuws > Naar de grote stad

Naar de grote stad

Hoewel we nog zeker twintig meter te overbruggen hebben, wordt de liftdeur uitnodigend voor ons open gehouden. Zo komt het dat we op deze dinsdagmiddag 25 september kortstondig tegenover elkaar komen te staan. Enerzijds een moeder met dochter in de kinderwagen. Negen maanden oud. Anderzijds wij vieren: Niek van Baar, Hein Stevers, zijn dochter Yvonne en ondergetekende. Hein, de honderd naderend, gezeten in een rolstoel. Voor zo’n twintig seconden kijken ze elkaar aan. De een hopelijk nog een hele toekomst voor zich. De ander in ieder geval al een hele geschiedenis achter zich. In de lift op metrostation Rokin in Amsterdam.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Hein Stevers, alias de burgemeester van de West, had in ieder geval nog één wens op zijn bucketlist (al zou hij deze term ongetwijfeld niet zelf gebruiken): een ritje met de noord zuidlijn. Zo komt het dat we op bovengenoemde dag gedrieën bij Niek in de auto stappen op weg naar de hoofdstad. Gelijk een aflevering uit de serie Het geheime dagboek van Hendrik Groen. Via een toeristische route bereiken we het P&R terrein Noord. Gelukkig was ik er enkele weken geleden (voor het eerst) nog geweest, zodat we de min of meer verdekt opgestelde afslag niet missen. De invalidenparkeerkaart (heet ie eigenlijk nog zo? ) levert een plekje ‘voor de deur’ op. Na enig gestoei krijgen we de hoofdpersoon van deze dag uit de auto en in de rolstoel. Aan mij de eer om deze voort te duwen. Lange gangen in het station waar nog druk getimmerd wordt. Het is goed om een keertje te ervaren wat het betekent om in een rolstoel te zitten. Niet fluks de trap op gesneld maar op zoek naar een lift. Gevieren door een breed toegangspoortje vereist ook enige behendigheid. Vooropgesteld dat we uiteraard niet met zijn allen door hetzelfde poortje hoeven. Maar ja, op zo’n moment treedt toch het schapen over de dam effect op. Al snel ontwikkelt zich een taakverdeling. Yvonne hanteert de kaartjes, ik manoeuvreer de rolstoel en Niek ziet dat het goed is. Ook het betreden van de metro hebben we snel onder de knie. Naar binnen door het opwippen van de kleine voorwielen. Achterwaarts naar buiten. Daar gaan we. De eerlijkheid gebied te zeggen dat onze medereizigers gedurende de hele dag allervriendelijkst zijn. Er wordt ruimte gemaakt, stoelen aangeboden, zelfs geglimlacht als ik even een onhandige beweging maak met de rolstoel. Ze hebben wel door dat de metro niet onze dagelijkse habitat vormt. Dat we ‘van buiten’ komen.

En dan onze reisstrategie: eerst de hele lijn af tot station Zuid en onszelf daar ergens herpakken onder het genot van een bakje koffie en broodje Beemster kaas. De luxe lunchroom waar we uiteindelijk terecht komen kan helaas geen Beemsterkaas leveren en de vele yuppen leveren wel een lange wachttijd. Dus volstaat een koppie koffie. Ondertussen heeft Niek Kees Vlaanderen, ook uit de West, gebeld. Deze werkt in Amsterdam en wil het reisgezelschap graag deels vergezellen. Dus afgesproken op station De Pijp. Leve de mobiele telefoon. Na slechts vier minuten treffen we elkaar in de winderige gangen. Niet veel later zitten we met zijn vijven aan de Albert Cuyp te genieten van onze croque madam en andere overheerlijke versnaperingen. Als toegift nog een rondje station. De vermoeidheid slaat echter enigszins toe. Bij alle reisgenoten moet ik eerlijk bekennen. Dus laten we ons vervoeren naar Noord. Naar de auto en vervolgens terug naar de Beemster en Berkhout. Het was mooi!

Geert

Top