U bent hier
Home > Nieuws > Ontspannen optredens tijdens Beemsters Fanfare Winterconcert

Ontspannen optredens tijdens Beemsters Fanfare Winterconcert

Jubileumspeld (40 jaar!) voor Annemarie Pols.  

De tijd dat BF een avondvullend programma verzorgde met hoofdzakelijk traditionele muziek ligt mijlenver achter ons. Jammer dat nog niet iedereen hiervan doordrongen is. Al jaren brengt het orkest zeer gevarieerde muzieksoorten. Komt bij dat ze er elk jaar tijdens het Donateursconcert weer in slagen om interessante gastoptredens te strikken. Naast het eigen (Jeugd) orkest was dat dit jaar het Beemster Kinderkoor en Lottie Hellingman. Door de griepepidemie waren er diverse spelers en zangers afwezig, maar de organisatie was er in geslaagd om voor goede vervanging te zorgen. Zo had drummer Simon slechts een etmaal voorafgaand aan het optreden een verzoek gekregen of hij wilde invallen!

Het eigen opleidingsorkest  had de eer het spits af te bijten. Het voordeel van de redelijk kleine bezetting, ik telde veertien mensen, is dat elk instrument ‘gehoord’ wordt. Zeker bij een wat rustig begin als Down bij the Salley gardens. Daan Oortwijn had bij het optreden op altsax een bijzondere rol.

Daarna was de beurt aan het Beemster Kinderkoor. Ook hier een ‘uitgedund’ koor. Zestien zangers tussen 5 en 14 jaar. Ondersteund met enkele leden van het NH Selectiekoor. Ontwapenend om te zien hoe ze, getooid op hun Paasbest, zo’n optreden beleven. De wat jongere kinderen friemelend met hun handen en af en toe zag je hun blik dwalen door de grote zaal.  Er was ook zoveel te zien. Maar altijd weer was daar op de achtergrond Jan Maarten Koeman om waar nodig even in te grijpen. Zij zongen herkenbare hoogtepunten uit Jungle Book en You’re welcome.  Ook het samen optreden met het Jeugdorkest leverde een charmant geheel op. Stampende voeten, uitnodigingen om mee te klappen tijdens het ‘klokkenspel’, gegil….. het publiek bleef er zeer alert door. Waar nodig spoedde een jochie uit het publiek tijdens het optreden even naar voren om het podiumgordijntje goed te hangen. Details, daar gaat het om!

Nog voor de pauze was het Groot Orkest aan de beurt. Met een tweetal qua thematiek uiteenlopende nummers. The devil’s bridge van Darrol Barry (Halloween) en het zeer opvallende en indrukwekkende Scadawerth van Jan Bosveld. Door de uitleg van dirigent kon het publiek de sage van de bloedende hostie in het Friese dorp Schraard (Skraad) volgen.  Het spel switchte van links naar rechts met een opvallende rol voor de slagwerkers. Soms verfijnd, waar nodig massaal. Ik vroeg me geregeld af of ik het ‘juiste spoor’ van het verhaal nog te pakken had.  Dat kan muziek met je doen.

Burgemeester Joyce van Beek had de eer om een speld uit te reiken aan Annemarie Pols. Al veertig jaar speelt zij bugel bij het orkest. Annemarie komt voort uit een muzikale familie. Gedurende enige tijd vormde ze samen met opa Schermer het jongste en oudste lid. Nu is Annemarie al weer geruime tijd concertmeester en boegbeeld. Aldus de woorden van de burgemeester. In de pauze vertrouwde de jubilaris me toe ‘naar de vijftig’ te willen gaan.

Na de pauze hervatte het groot orkest met een Royal salute van Philip Sparke het programma. Dit nummer werd melodieus en overtuigend gespeeld. Gelukkig voor Lottie Hellingman kon zij zich daarna ‘warmen aan het spotlicht’. Het was redelijk fris geworden. Binnen de kortste keren had ze de zaal bij de lurven te pakken. Met haar levensverhaal, zo’n veertig jaar geleden geboren en getogen in de Middenbeemster en haar hang naar ‘veel & meer’. Over liefde en gedoe. Maar nu ook het besef dat de cirkel van het leven rond is. Ongetwijfeld heeft de geboorte van haar eigen dochter haar inzichten beïnvloed. Deze universele thema’s kwamen terug in de keuze van haar nummers. Kate Bush (the man with the child in his eyes) en Dolly Parton (nine to five). Prachtig gezongen met een passend ‘rauw randje’. Haar theatrale kwaliteiten waren evident. Samen met Lisette Beets op accordeon vertolkte ze het Guardia Nueva van Piazzolla.  De chemie tussen Lottie en het orkest, ze hadden slechts tweemaal samen gerepeteerd, was opvallend. Bij de diverse nummers was ook een hoofdrol weggelegd voor vaste kracht Martin Stroet op trompet.

Tenslotte mag de naam van dirigent Wim Klaver uiteraard niet ontbreken. Hij geniet zichtbaar van zijn werk. Met bril op tijdens het lezen van de partituur. De bril afzettend als het koor het applaus in ontvangst neemt. Duim en wijsvinger van de linkerhand samenknijpend als het volume even iets te hoog dreigt te worden. De wijsvinger om een sectie alert te maken. En de duim. Veelvuldig werd deze gedurende de avond even kort opgestoken om aan te geven dat het goed ging. Dat gevoelen werd ondersteund door het luid applaus aan het eind van het optreden.

Geert

Top