U bent hier
Home > Nieuws > Afscheid van Anneke en Trees

Afscheid van Anneke en Trees

Elk dorp kent wel zijn kenmerkende ondernemersuitdrukkingen. ‘Kijk maar even bij Bokkie of Anneke, daar hebben ze het vast wel’. Met Bokkie werd Novalux bedoeld en Anneke was onze drogiste. Samen vormden ze de Winkel van Sinkel van de Buurt. Met de treurige overeenkomst dat beiden de deuren definitief gesloten hebben. Voor Anneke (en Trees!) gebeurde dat op zaterdag 30 maart. In de namiddag waren ze voor een borrel met intimi in ‘de Munt’. Binnendijks was hierbij ook uitgenodigd.

Jonker en Binnendijks
Binnendijks en Anneke hebben al een jarenlange symbiose. Al was het maar dat Anneke kort na de opening van haar zaak hierin ging adverteren en trouw bleef tot het eind. Als secretaris van de Beemster Gemeenschap had ze ook directe lijnen met de redactie. Omdat ze niet heel vaardig met de computer was, liep ik als eindredacteur ‘de deur bij haar plat’ om de advertentietekst op te halen. De uitdrukking ‘op een briefje geven’ komt ongetwijfeld bij haar vandaan.

De drogisterij was ook het inzamelpunt van kopij. Vooral in het computerloze tijdperk. Al hebben sommige bewoners volhard in het gebruik van geschreven tekst. En wat te denken van de uitslagen van de fotoquiz. Tot de laatste dag hebben we dit fysieke kopijadres mogen handhaven.

Persoonlijke band
Wat deze winkel(s) zo bijzonder maakte was de persoonlijke band. Als je bij Anneke of Trees een verjaardagscadeau kocht, hoefde je alleen de naam van het feestvarken te noemen en dan liep ze met je door de winkel. Ze waarschuwde ook als iemand anders een soortgelijk presentje had gekocht. Tal van verhalen zijn over de winkel te vertellen. Gelukkig is er een ‘liber amicorum’ (vriendinnenboek) samengesteld.

Condooms
Bij het genoeglijk samenzijn in de Munt schoot deze persoonlijke herinnering uit een ver verleden me te binnen. Ik heb mijn eerste condooms bij Anneke gekocht. Voor in het doosje met andere preventieve middelen als zonnebrand en pleisters. In de reisbagage. Dat was wel een dingetje. Wachten tot er niemand in de winkel was. Gelukkig was het assortiment toen nog niet zo heel uitgebreid. Maar steevast kwam de vraag: “Hoeveel wil je er hebben?”. Mijn portemonnee dicteerde ‘doe maar niet zo veel’, mijn stoerheid gaf een geheel ander signaal af. Gelukkig wist Anneke zich dit verhaal niet meer te herinneren.

Voor een uitgebreid interview met Anneke verwijs ik naar de Kersteditie van 2020. Daarin heeft een uitgebreid artikel over ‘drogisterij Jonker’ gestaan.

Geert

Top