Hoorn, 14 april schouwburg Het Park te Hoorn, een dichterlijk verslag van een indrukwekkend concert. Ik begin met het einde. Ik kwam, zag en hoorde negen koren samen zingen zacht en hard, in legato en staccato, en in crescendo toewerken naar het: Heilig, Heilig, heilig, Heilig ist der Herr. Maar wat was daaraan voorafgegaan?

De klokken en de koren
De in groten getale opgekomen zangliefhebbers kregen als inzinger De klokken van Haarlem en werd daarmee geactiveerd om vervolgens de negen koren afzonderlijk ieder twee liederen te horen zingen. Eerst was het koor AGK met het Stormlied, daarna werden wij weer opgetild door het Raise me up. En om het persoonlijk te maken; Voor jou een tekst van Wilma van Ophem door Anima-Mea die daarna met ons vlinderen ging. Chante Majeur gooide daaroverheen An Irish Blessing en de zegen daarop volgde door Gods sneeuwwitte Dame die ons met haar liefdevolle mantel beschermde. Het was goed schuilen onder der Lindenbaum in Abendrot, ook weer van Schubert. Dameskoor Lutjebroek kon het ook niet laten om Maria heilig toe te zingen als Koningin. Als geborenen werden wij gewiegd waar men in liefde mensen samenvoegt door Lang leven Kunst Hoorn. Oh, en alsof dat niet genoeg was transformeerde onze burgerlijke rupsigheid in de verdronken vlinder van Boudewijn met veel Halleluja. Terug op aarde werden wij gezet door het Lied van de Beemster, met als besluit het Bless the Lord my soul van Taize, een van de favoriete songs van het Projectkoor Beemster.  Het was goed om te vernemen van het Schoorkoor dat ‘Die Gedanken sind frei’ en zij besloten met het bekende Ierse vaak ook op de voetbalvelden gezongen lied: The fields of Athenry.

De Deutsche Messe en de stilte
We hadden net de pauze achter de rug waar het dringen was tussen de talloze bezoekers die voor haar afscheidsconcert gekomen waren. We hadden gepraat, geplast, gedronken, gekout en gelachen. Ik keek naar het gladde water van het IJsselmeer alsof je erop kon lopen en waardeerde de historische horizon van de stad Hoorn waar het dak van de Rooms katholieke koepelkerk groen glimlachte en de zegen leek te geven.

Tot een andere ‘hoorn’ klonk, en een stem met dwingende toon die ons verzocht terug te keren in de zaal. Nadat we hadden plaatsgenomen, schoven de lange, rode gordijnen opzij en zagen wij alle koren samengekomen staan. Na ons aanmoedigende applaus werden wij stil en ving aan de bekroning van het jarenlang geestdrijvende dirigentenwerk van Margreet; het uitvoeren van een deel van de Deutsche Messe van Franz Schubert.

Gedurende deze in negen opgeknipte delen Messe, werden wij bij elk deel stil, stiller, en stilst. Het eind brak ons. Tijd stond stil, rekte zich uit tot een eeuwigdurend stiltemoment. Niemand deed iets, niemand zei iets, niemand verroerde zich. Tot het besef bij ons terug kwam dat het klaar was. De Koningin van de Noord-Hollandse koren vertrok majesteitelijk lachend en zwaaiend in een speciaal gemaakt feestelijke gewaad samen met haar steun en toeverlaat Charles en familieleden onder het zingen van Donna Nobis Pacem waarbij het publiek enthousiast meezong.

Kat in vreemd pakhuis
Ik reed terug op mijn rode scooter naar Middenbeemster voelende mij als een kat in een vreemd pakhuis, het was alsof mijn aardse bestaan onwerkelijk was. Het was voor mij als wereldverzakende en hoofd in de wolken dichter, moeilijk om te landen vanaf die grote hoogte waar ik naartoe gestuwd was. Stiekem denk ik dat vele toeschouwers datzelfde gevoel moeten hebben gehad. Een persoonlijke noot is dat ik toen voor het eerst in mijn leven in een koor stapte en nog niet veel van noten begreep, de Schubert minnende Margreet, mij al snel op de juiste noten zette, en dat maakt nu net een wereld van verschil als je het soms even niet meer weet…. Mag ik zeggen, mag ik zeggen, dat het Heilig, heilig, Heilig is geweest, door inzet van natuurlijk alle koorleden maar vooral Margreet?  

Dankbaar dichter en zanger
vanuit de hoogte van de noten

Weer geland op de klei

Cor Wagenaar van Spitsbergen

(Foto: Jet Vos)