Zaterdag 2 november werd het oudste schenklokaal genaamd Café Seevanck van Oosthuizen langzamerhand gevuld met vrijwilligers die zich her en der aan tafeltjes schikten en weldra gezellig aan de praat raakten.

Het leidend motto van deze dag was ´Gluren bij de buren´ dat betekende dat wij eerst een toespraak kregen van de historische vereniging Oosthuizen. De moeizame ontstaansgeschiedenis kwam uitgebreid aan de orde. Een verhaal van goed willende vrijwilligers die met veel doorzettingsvermogen en met heel veel steun van de plaatselijke bevolking en niet te vergeten goedwillende sponsoren en hier en daar met veel speurwerk gevonden levende en ´dode´ fondsen een bloeiende vereniging tot stand brachten. Een interessant anekdote was die van de gevonden sarcofaag die uit het IJsselmeer werd gediept; ik vond notabene een leuk filmpje hiervan op internet. Maar wie lag er eigenlijk in die sarcofaag? Welke heer of vrouw van stand of adel had een zo´n mooie kist meegekregen op weg naar het einde? Deze informatie is nog niet bekend of word wegens privacyredenen niet gedeeld.

Nog meer interessante praatjes en leringen kregen we bij de molen de Breek, bij het laagste punt van Noord-Holland, en op één na laagste punt van Nederland. Ik kan u dat allemaal niet vertellen, want dat zou hier dan een heel boek worden, maar interessant was het wel! Hierna mochten we in de oude schoolbanken gaan zitten om alle wetenswaardigheden rondom het schooltje van Dik Trom in Eterheims ter lering en vermaak voorgeschoteld te krijgen. Een interessant detail was een leuk wit geverfd stoeltje in de hoek dat niet leek te passen bij het andere meubilair, maar dat juist wel een van de allernaaste originele stoeltjes was geweest van de laatste periode dat het schooltje nog open was en door een enthousiaste dorpeling naar het museum was gebracht.

Uiteindelijk mochten wij volgestopt met nieuwe kennis en niet zonder jolijt weer verzamelen in Café Seevanck om aldaar van de tomatensoep en het broodje kroket te genieten. Al met al was het een gezellige en onderhoudende dag geworden.

Cor Wagenaar