“Welkom jij vreemde, jij vriend zo bekend/Jij aan een kerk wel of nauw’lijks gewend”

Zondag 23 mei heb ik als participerend journalist fysiek de Pinksterdienst in de Keyserkerk bijgewoond. Of eigenlijk moet ik spreken over we. Marjo heeft me vergezeld. Aanleiding is de overhandiging van een cheque aan Matty Hakvoort van ‘Huis aan het Water’ in Katwoude. Ik ken de Keyserkerk als historisch gebouw. Hoogste tijd om ook een keer verslag te doen van een dienst. Een dienst in tijde van Covid-beperkingen.

Half negen. De kerkklok luidt. Nu ook eens voor ons. In de Nieuwsbrief gelezen dat rood de kleur van Pinksteren is. Dus gaan we even over half tien met rode accenten in onze kleding op weg naar de kerk. Bij de deur worden we hartelijk ontvangen door een andere bezoekster. “Horen jullie bij elkaar?”. Ze kent mij van tal van andere gelegenheden. Marjo kent ze niet. Alleen daarom is het al goed om samen te zijn. Bezoekers, nog steeds een beperkt aantal, zoeken een veilige plek. De een aarzelend, de ander stapt resoluut naar zijn ogenschijnlijk vaste domein. Gedempte stemmen. Femke Leek (zang) en Jan Pronk (orgel) oefenen boven bij het orgel. Rood is het kleed over tafel. Rood is de tule stof welke vanaf de balken naar beneden dwarrelt. “Hoe zou die bevestigd zijn?”, is mijn eerste gedachte.

Naast de tafel brandt een kaars. Klokslag tien uur verschijnt in beeld dat de opnames begonnen zijn. Met enige ‘vertraging’ zie ik ons zitten. De uitzending leek tot een dag terug nog onzeker Maar met man en macht is er aan de techniek gewerkt. De dienst voltrekt zich op een ontspannen wijze volgens een vast stramien. Beschreven in de uitgedeelde liturgie. Het songfestival komt tijdens de dienst terug. De kaarsen in de zaal worden door de ‘ouderlingen van dienst’ aangestoken.

Jammer dat we niet met zijn allen mogen meezingen. Maar nu zijn we een en al oor voor Rick Piepers (piano), Femke en Erwin Young (zang). Mooi om te zien hoe deze laatste met ranke vingers de tekst in braille leest. Het korte oogcontact van Femke met Jan voor aanvang van elk lied getuigt van ervaring. Na de inleiding heeft Nico even contact met Marie. Op afstand. Ze heeft aan een kort gebaar genoeg. Zo eenvoudig kan communicatie dus ook zijn.

Even houdt de gemeente plots de adem in. Ook Marie volgt haar man. Hij doet al sprekend stapjes opzij en achteruit. Maar ziet hij de kaars wel……? Vlak voor de kaars, voert hij een omtrekkende manoeuvre uit. De zaal haalt opgelucht adem. Getimed? Geluk?

De temperatuur is aangenaam. Dat merkt ook het kevertje. Hij loopt aarzelend over de grafstenen vloer. Terwijl ik het torretje volg, denk ik: “Wat doet de tekst in het hoofd van de mensen in de zaal en thuis?.

En dan is daar de collecte. We hebben er rekening mee gehouden. Ik zie mensen ook een ‘tikkie’ uitdelen. We leven tenslotte in de 21^e eeuw. Alle bezoekers ontvangen een origami gevouwen vogel met tekst. Gemaakt in de regio. Mijn vogeltje komt uit Edam en heeft als inspirerende tekst “Kinderen van één vader zijn wij allemaal”. De collecte wordt onder andere besteed aan”het kinderwerk.

Aan het eind, Nico constateert dat de streeftijd van één uur dienst ditmaal overschreden wordt, is er de uitreiking van de cheque. Gedurende de veertigdagen actie (vastentijd) opgehaald. Overhandigd aan Matty Hakvoort van ‘Het Huis aan het Water; ruimte voor iedereen die met kanker te maken heeft.’ Een kleine achthonderd euro. Te besteden aan de website ‘wegwijzerbijkanker’. Opdat nog meer mensen kennis kunnen nemen van dit goede werk.

Geert

www.kerkdienstgemist.nl
www.stichtinghuisaanhetwater.nl