Ik moet door mijn knieën om de foto te maken. Opperste concentratie is vereist, er staat een straf windje waardoor witte bloemetjes flink heen en weer gaan.

“Lichtbrengertjes noemde mijn vrouw de sneeuwklokjes altijd” hoorde ik iemand zeggen. Ik kom langzaam overeind en draai mij om naar de man die achter mij staat. In zijn broze oude handen zie ik een bosje sneeuwklokjes. “Tegen niemand zeggen hoor, ik heb ze stiekem geplukt. Ik ben onderweg naar het graf van mijn vrouw.” De man glimlacht vriendelijk naar mij. Ik zie een waaier van rimpels naast zijn ogen en over zijn wangen. Onaf gesproken en bijna vanzelfsprekend lopen wij naast elkander richting de begraafplaats. Hij vertelt verder: ”elk voorjaar als de sneeuwklokjes weer verschijnen kom ik weer een beetje tot leven. Ik verlang naar de tijd samen met mijn meissie. Soms is het verdriet zo groot dat ik ook verlicht wil worden. Elke vrijdag bezoek ik haar, door weer en wind. Vandaag breng ik de lichtbrengertjes naar haar, ze was er gek op.”

We staan ondertussen onderaan de trap die naar de begraafplaats leidt. Hij praat nog wat over het lengen van de dagen. Hij heeft het niet door maar achter hem zie ik een vlinder fladderen. We geven elkaar een hand ter afscheid. Ik kijk naar de man die langzaam, stapje voor stapje de trap beklimt. Dan hoor ik ineens een vrolijk stemmetje dat zegt: “kijk mama daar staat de brievenbus.”

Het meisje heeft een grote envelop in haar handje.  Ze laat hem spontaan aan mij zien. Er staat met grote letters op geschreven: voor opa, Hemelweg 1. Toeval of niet, binnenkort lees je meer over de -Hemelpostbrievenbus- in de Middenbeemster.

Een bijzondere ontmoeting van oud naar jong, die in het dagelijks leven de dood hebben verweven in hun leven.

@Marieke