In 1970 is de Hervormde Kerk onder leiding van de toenmalige dominee Hanenburg begonnen met het Vriendschappelijk Huisbezoek. De donkere dag voor kerst met de nadruk op samenzijn in familieverband, is echter niet voor een ieder vanzelfsprekend. Vanuit dit besef is vier jaar later gestart met het organiseren van een oecumenische dienst rond kersttijd. Aanvankelijk in de West maar later via de noodlokalen van de Mulo en Breidablick naar de Keyserkerk verhuisd. Waar het al jaren een vast onderkomen heeft. Sterker nog: er wordt al geruime tijd ook een soortgelijke bijeenkomst georganiseerd in de Kapel in Zuidoostbeemster. Dit jaar op donderdagmiddag 13 december in de Kapel en een dag later in de Keyserkerk. Het was op vrijdag voor gastvrouw Rina Dekker haar 42 (!) ‘middag voor ouderen.’ Binnendijks was aanwezig in het oudste huis van Beemster.

Ruim voor half twee schuifelen de eerste bezoekers binnen. Een hoog rollatorgehalte. Maar dit hulpstuk houdt de mensen mobiel. Bij de ingang een heuse garderobe met kaartjes. Ook de rollators worden door Paul liefdevol geparkeerd in de torenhal. Spiedende blikken welke plek het meest geschikt is. De kerk is verdeeld in genummerde tafels met daarop de afbeelding van de gastvrouw van dienst. Tegen de honderd bezoekers vinden zo in korte tijd een goed plekje. Koffie, thee en de eerste versnaperingen worden ingeschonken. Inclusief de vraag welk drankje genuttigd gaat worden bij de tweede pauze. Dit wordt genoteerd op een lijstje. Het is duidelijk, een goed geoliede organisatie! Ik neem plaats achter in de kerk zodat ik een beetje mobiel blijf. Coby is mijn (uitstekende) gastvrouw. Dit jaar geen inleidende orgelklanken van Jan Pronk. Hij is ziek. Er is uitstekende vervanging gevonden in Theo Koelstra achter de vleugel.

Na de hartelijke openingswoorden van Marie Schroevers is het woord aan Corrie Laros. Zij neemt ons mee naar het traditionele verhaal van de geboorte in Bethlehem. Het stokje wordt daarna overgenomen door Luis Weel. Hij heeft deze reis bijna letterlijk aan den lijve ondervonden in zijn bedevaart naar het Heilige Land. De zoektocht naar ‘de vrede en het licht’. Licht zoals dit nu (fysiek) in ieder geval in grote omvang aanwezig is in onze omgeving. Natuurlijk wordt er ook gezongen deze middag. Samen en door gastoptredens. Zoals daar is het a capella vrouwenkoor NoStrA (No Strings Attached). Zij maken hun met veel superlatieven omzoomde introductie meer dan waar. Prachtig. Zowel in presentatie als zang. Het verhaal van de eenvoudige herdersjongen die op zijn reis naar de kribbe steeds meer van zijn zeven noten verliest. Geweldige stemmen. Ook door de vorm, waarbij alle in het zwart geklede zangeressen hun deel van het verhaal opeisten, bleef de aandacht getrokken. Tot aan het moment waarop het kindje in de kribbe de fluit zijn zeven tonen weer teruggeeft. Een hoogtepunt in het programma.

Dat geldt zeker ook voor het niet vooraf aangekondigde optreden van de in onze polder wonende Leoni Jansen en Carel Kraayenhof. De prachtige fusie van de bandoneon en de gitaar is een verrassing voor mij. De heldere stem van Leoni maakt er een sprankelende drie-eenheid van. Om in het thema van de middag te blijven. Jammer dat de uitleg niet helemaal goed verstaanbaar is.

Het is in de afsluiting aan Nico Schroevers om op zijn welbekende wijze alle elementen nog weer even terug te laten komen. Kort verhalend van de vrouw, dik over de negentig, die bij de kassa toch weer de verkeerde rij koos. Hij spreekt ook over de engelen van deze middag. Zij die zongen en zij die zorgden. Over de bitterbal en de techniek. Over de leeuw en het bokje. Dat ook een kleine(re) boom groots versierd kan zijn. Het was een goed samenzijn.

Geert