Zondagochtend 5 april. Tien uur. In een normale wereld zouden we nu opgestaan zijn in een hotelbed ergens in Venetië. Maar het is even geen normale wereld. Middenbeemster dus. Ik besluit stante pede om verslag te gaan doen van de kerkdienst in bijzondere omstandigheden in de Keyserkerk in Middenbeemster. Maar mag zoiets eigenlijk wel? Gris een banaan van de schaal en snel naar de kerk in de Midden. Naar Nico en Marie om het te vragen. De ontvangst is allerhartelijkst. Leen een stukje papier en pen van Bert voor aantekeningen en gelukkig heb ik mijn mobiel wel bij me voor het schieten van wat plaatjes en het sturen van een app naar Marjo dat ik gelijk maar blijf. Anita zorgt voor een heerlijk bakje koffie. Ik zoek een plekje achter in de kerk en observeer. Femke oefent boven met Jan bij het orgel. De hoofdpersonen nemen nog even kort het programma door. Het zijn tenslotte bijzondere omstandigheden. Meer dan ooit komt het niet uitsluitend aan op het woord maar ook op het beeld. Want de viering wordt, wat al langer het geval is, integraal uitgezonden op www.kerkdienstgemist.nl.
Tien uur. De kerkklokken luiden. Een serene rust in de kerk. Zo’n tien mensen zijn fysiek aanwezig. Houden de anderhalve meter grens goed in beeld. De hoofdpersonen stellen zich op onder het orgel. Wachtend op beeld op het scherm. Gelijk een voetbalteam in de catacomben van een stadion. Start!

Palmpasen. Normaliter zou het een vrolijke en uitbundige viering geworden zijn. Volgens de jarenlange traditie. Maar dit jaar geen dieren en kinderen die allerlei onverwachte fratsen uithalen. Maar een ingetogen bijeenkomst waarbij het Bijbels verhaal vervlochten wordt met de actualiteit. Op grote schermen is te zien wat de mensen thuis ook kunnen zien. Verzorgd door Bert en Ruurd. Niet statisch maar juist interactief. Met korte fragmenten thuis opgenomen van zingende kinderen. Die de bezoekjes aan opa en oma missen. Van kinderen die niet alleen een lach halen maar ook brengen. Zo zijn er toch nog kinderen bij de viering. Het gaat over de ommekeer van toen ( van Hosanna tot kruisigt Hem) en nu. Hoe de sfeer in de samenleving opeens veranderd is door de Coronavirus. Over hoe mensen in deze wereld wellicht niet alleen kunnen bijdragen aan de oplossing van de problematiek maar er zelf ook deel van uitmaken. Maar altijd verteld met woorden van perspectief.

Elf uur. Het is afgelopen. Tien minuten later zitten we gezamenlijk in de Keyserin. Aan koffie met taart van Peter. De stoelen van ‘stelletjes’ dicht bij elkaar gezet. De andere stoelen wederom op gepaste afstand. Op informele wijze wordt de bijeenkomst besproken. Over het belang en de betekenis van woord en beeld. Over de vraag hoe mensen dit thuis zullen beleven. Misschien moet ik een volgende keer maar op huisbezoek gaan.

Geert